بعضی ها تا ابد محکومند ...
محکوم به ماندن در جهنمی که انگار خدا هم راه نجاتش را فراموش کرده ...

پ . ن : رب انی لما انزلت الی من خیر فقیر ...

یک شب یک فرشته ای که از بس نور دیده بود سال ها قبل بینایی اش را تقریبا از دست داده بود خواب  یک فرشته ی غمگین دیگر را دید ... تعریف کرد ...
توی خواب کسی به آن فرشته ی غمگین می گوید : غصه نخور ... همه چیز برای آرام تر شدن تو آماده می شود ... درست می شود ... این زمین با این گستردگی نه تاب رنج تو را دارد ... نه تاب اشکت را ... نه تاب دردت را ... نه تاب بی تابی ات را ...
فرشته ی نابینا این ها را گفت و خاموش شد ... فرشته ی نابینا همچنان روی زمین می چرخد و خوشحال می کند بی آن که بداند خوابی که برای فرشته ی غمگین دیده بود تعبیر شد ...
خدا همه ی فرشته ها را شاد می خواهد ... آرام می خواهد ... برای همین است که پیامش را به فرشته ی نابینا می دهد ... خدا لبخند دوست دارد و عشق و بهار و اشک هایی که از سر شوق و شور بی اختیار می بارند ... می بارند ...

اي آن كه نمي گويمت چه شب هاي دراز
 گريان خفته ام،
 بودنت خسته ام مي دارد
 همچون گهواره اي .
تو، اي آن كه مرا نمي گويي بيدار خوابيت
از براي من است :
چه مي شد اگر اين سرفرازي را
 بي هيچ تسكيني
 در خود تاب مي آوردي ...
به آنان بنگر كه دل دادگانند،
 آنگاه كه اعتراف، يكباره آغاز مي شود
چه زود دروغ در پي مي آيد .
.
.
.
تو تنهايم مي داري،
تنها تو مي تواني به هر چيزم تبديل كني .
دمي تويي، سپس ديگر بار نجوايي
يا بوي خوشي، بي هيچ جاي پايي .
 افسوس! در آغوشم همه از دست رفته اند
 تنها تو ... تويي كه هماره باز زاده مي شوي :
چون هرگز از رفتن بازت نداشته ام ...
 تا ابد برايم بازمانده اي ...

پ.ن : این بار هم نوشته اش را من برایش گذاشتم ...

دست می سایم دیواره ی آهکی چشم هایت را ... نگاهم نمی کنی ؟؟
هیچ نمی شکند هوا را ... حرفی نه ... آهی نه .... سوالی نه ... صدایم نمی کنی ؟؟
من به طنین محزون و نگاه محجوبت محتاجم همه ی زندگیم ...
هی ! با توام ... بشکن دیوار را ....نمی بینی تمام شدنم را ؟ صدایم که نمی کنی .... صدایم را هم نمی شنوی ؟ به قطرات باران سوگندت می دهم ... باران را که دوست داشتی ... یادت هست مست می شدی زیر ریزشش و هق هقت گم می شد در صدای رعد و من که می دیدم رعد بی رنگ می شود در حجم نجواهای تو ...
هی ی ی ی ... کجایی ؟ ... من سال هاست زیر شاخه های درخت سیب به انتظار نشسته ام ...
تو که رفتی خدا را هم با خود بردی ...
دیگر بارانی نیست ... بادی نیست ...
تا دلت بخواهد شب هست و انتظار ...


پی نوشت: با عرض معذرت و تشکر  از همه ی کسانی که این جا سر زدن و ملیحه هنوز سر نزده. ملیحه فعلا تو خونه دسترسی به نت نداره بیرون هم حوصلش رو نداره !در نتیجه نوشته ی خودش رو من که یکی از دوستانش هستم پست کردم.