جهالت مجهول

انسانی را در خود زادم

و در سکوت دردبار خود مرگ و زندگی را شناختم

اما در میان این هر دو من لنگر پر رفت و آمد دردی بیش نبودم

درد  مقطعی روحی که شقاوت های نادانی آن را از هم دریده است...

تنها

هنگامی که خاطره ات را می بوسم درمی یابم

دیری است که مرده ام

چرا که لبان خود را از پیشانی خاطره تو سردتر می یابم

                                                                         "شاملو"